"Tanrım Beni Yavaşlat"
Hayatımızdaki her şey o kadar hızlı akıyor ki bugünlerde sık sık "Zaman yetmiyor!" cümlesini duyar olduk. Gerçekten zaman mı hızla akıp giden? Yoksa farkındalıklarımız mı azalıyor?
Etrafımızdaki küçük mutlulukları fark etmeden, tadına varamadan çabuk çabuk tüketiyoruz günlerimizi. İşte tam da böyle günlerde bazen zorunlu duraksamalar yaşatıyor bize hayat. Acaba söyleyecekleri mi var diye düşünmeden edemiyor insan.
Mesela telaş içinde bindiğiniz asansör siz katınıza varmadan duruveriyor. Kapana kısılmış fare gibi beklemekten başka çareniz kalmıyor. O anda ne yetişilmesi gereken toplantıların, ne bir an önce varmak için telaş ettiğiniz evinizin ne de bitmeyen işlerin önemi kalıyor. Tıpkı hayat gibi birden duruveriyorsunuz. Üstelik asansör durduğunda bir süre sonra yeniden çalışmaya başlıyor ama hayat durduğunda, yeniden hayata karışmak için bir şansınız daha yok. Bu yüzden değil midir ki sürekli söylenir "Anı yaşa, hiçbir şeyi erteleme" cümlesi.
Hititlere ait kalıntılar arasında bulunan bir duvar yazısında aynen şunlar yazar:
"Tanrım beni yavaşlat...
Aklımı sakinleştirerek kalbimi dinlendir.
Zamanın sonsuzluğunu göstererek bu telaşlı hızımı dengele.
Günün karmaşası içinde bana sonsuza kadar yaşayacak tepelerin sükunetini ver."
........
Bir çiçeğe bakmak için yavaşlamayı, güzel bir köpek ya da kediyi okşamak için durmayı, güzel bir kitaptan birkaç satır okumayi, balık avlayabilmeyi, hülyalara dalabilmeyi öğret.
Her gün bana kaplumbağa ve tavşanın masalını hatırlat.
Hatırlat ki, yarışı her zaman hızlı koşanın bitirmediğini, yaşamda hızı arttırmaktan çok daha önemli şeyler olduğunu bileyim.
Heybetli meşe ağacinin dallarından yukarıya doğru bakmamı sağla.
Bakıp göreyim ki, onun böyle güçlü ve büyük olması yavaş ve iyi büyümesine bağlıdır.
.........
Durun! Derin bir nefes alın ve etrafınıza şöyle bir bakın. Unutmayın, hayatın akış hızına kendinizi çok kaptırmadığınız, küçük sevinçlerin farkına varabildiğiniz sürece güzel günler bekliyor sizi. Keyif aldığınız anlarınız çok olsun...
Özlem Dirim